Real Academia Galega

Exiliado, emigrado, desterrado... a expresión da experiencia da expulsión da patria propia sufriu diversas mutacións ao longo da historia.

O anuncio da modernización da rede ferroviaria galega provocou que o léxico referido ao mundo do transporte ferroviario tivese unha alta presenza nos medios.

Durante a Ditadura, o novo réixime substituíu a palabra pósito por cofradía para se referir ás sociedades mariñeiras.

Como nos chamamos a nós mesmos e como nos chaman os demais? A escolla entre mariñeiro e pescador amosa tamén a orixe do falante.

Barco é o nome xenérico das embarcacións mariñas, mentres que para as fluviais o termo empregado é barca.

A gamela é un barco xeralmente de pequeno tamaño, con proa e popa achatadas, que pode ter corredores na cuberta ou carecer deles.

Nos últimos anos difundiuse a técnica de confección de roupa unindo amendos ou retallos de tea, chegando a ser recoñecida como un proceso artesanal con entidade propia.

A dorna converteuse nun símbolo da singularidade da nosa cultura, de aí a súa presenza en infinidade de textos literarios, desde o pre-Rexurdimento á actualidade.

Na linguaxe xurídica e na administración, sempre houbo conflito coa denominación galega do que en castelán designan os termos devengar e devengo.

Este palabra e as da súa familia están vigorosamente arraigadas na lingua culta, razón pola cal a RAG acordou incluílas no dicionario académico.

Os novos significados desta palabra, un elemento para o debate.

Este neoloxismo amosa unha das características constitutivas da linguaxe: a creatividade.

Esta é unha das palabras especificamente galegas con documentación máis antiga, pois áchase xa no século IX.

Son numerosos os nomes comúns como orixe de topónimos e antropónimos, mais, por que non existe o apelido Pito na onomástica galega?

Esponxar cos dedos a la do vélaro, quitándolle os lixos que leve adheridos, para deixala preparada para a carda.